ABOUT

Ο λόγος που με κάνει ακόμα να θέλω να πω κάποιες ιστορίες, είναι ο ίδιος που ήταν κάποτε και δε φαίνεται να αλλάζει παρά μόνο να παίρνει άλλες μορφές. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα αφήγημα το οποίο έχει διανθιστεί από ποικίλες προσωπικές εμπειρίες και βιωματικές καταστάσεις, το οποίο ίσως τελικά εκφράζει και κάποιους άλλους συνοδοιπόρους.

Κάποιες φορές πρόκειται για την οικογενειακή ζωή με το ναυτικό πατέρα, άλλες για τη μοναξιά της μητέρας που μοιάζει να περιμένει ως Πηνελόπη και να υποφέρει ως Παναγία, άλλες φορές αναβιώνουν παιδικές αναμνήσεις οι οποίες μπερδεύονται με την κουλτούρα της εποχής και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα μιλώντας πια με εξωστρέφεια για ζητήματα. Πάντα όμως υπάρχει μια μεγάλη αντίθεση, αυτή της ζωής και του επικείμενου θανάτου. Πρόκειται για μια θελκτική και μυστικιστική κατάσταση με στοιχεία αλληγορικά και υπαινικτικά, την όποια μου αρέσει να εμπνέομαι από την οπτικοαουστική τέχνη και κυρίως από τον κινηματογράφο.

Κάποιες κινηματογραφικές σημειώσεις που συνεχίζουν να καθορίζουν τη δουλειά μου είναι καταρχήν το Melancholia του Lars von Trier για τις δικές του γυναίκες, για το γάμο, τη σύγχυση, το βέβαιο και το αβέβαιο. Η «Μελαγχολία» δηλαδή ο πλανήτης «πρόσχημα» που πλησιάζει απειλητικά τη Γη, έρχεται όλο και πιο κοντά στον επιβεβαιωμένο φόβο της καταστροφής, η κρίση κατάθλιψης θα δώσει μάχη με το βούλιαγμα στο ρομαντισμό για τη λύτρωση στην αιωνιότητα, κάτω από τους ήχους του Wagner στο Tristan&Isolde.

Το Io sono l’amore του Luca Guadagnino είναι ένα μαγικό ταξίδι στο σύμπαν των αισθήσεων. Εστιάζοντας σε ένα δεκάλεπτο της ταινίας όταν η οθόνη είναι πλημμυρισμένη από το τοπίο και αποδίδει συμβολικά ένα ζευγάρι σαν δυο πεινασμένα έντομα να ερωτεύεται μέσα στη φύση και μαζί με αυτήν σαν ένα σώμα, ενάντια στους τύπους και τον καθωσπρεπισμό, προσεγγίζοντας την απολυτή χαρά της ζωής καθώς αυτή κρύβεται στην απόλυτη αρμονία του φυσικού τοπίου του κόσμου, δίνοντας απαντήσεις στο νόημα της ύπαρξης.

Το Memoria του Apichatpong Weerasethakul διαπραγματεύεται έναν μυστικό ήχο που αντηχεί στα σώθηκα της ηρωίδας για να γίνει τελικά ένα συντονισμένο ηχείο μιας σιωπηλής κραυγής που στέλνεται το σύμπαν. Πρόκειται για μείξη ονείρου και πραγματικότητας, επιστημονικής φαντασίας και σκληρού ρεαλισμού, ποίησης και πολιτικού ακτιβισμού, αφήνοντας υπόνοιες για μια τεκτονική μετατόπιση που έρχεται από το κέντρο της Γης για να κρίνει το μέλλον της ανθρωπότητας αλλά και για το καταφύγιο των ανθρώπων που δεν είναι άλλο από το να δημιουργήσουν μια συλλογική μνήμη, μοναδική οδό προς το ζητούμενο της συλλογικής συνείδησης. Εδώ δεν έχουμε μια κινηματογραφική ιστορία αλλά μια εμπειρία των αισθήσεων που λειτουργεί σχεδόν ανακουφιστικά, θεραπευτικά στο θεατή και πάλι πίσω σε ένα διαρκή διάλογο που καθώς περνάει η ώρα εκτείνεται σε όγκο και μοιάζει να γεμίζει κάθε νεκρή ζώνη της ανθρώπινης κατάστασης.

Και στα τρία έργα έχουμε να κάνουμε με υπαρξιακά ερωτήματα, με κοσμικές – συμπαντικές υπερσυνδέσεις οι οποίες εκτείνονται από τον άνθρωπο, τον οικογενειακό ιστό, τα ζητήματα των φύλλων έως τη φύση και πάλι πίσω. Μέσα σε αυτό το σύμπλεγμα ιδεών και εμπειριών έχει πλαστεί ένα συναισθηματικό καταφύγιο το οποίο με βοηθά να επικοινωνώ τις ακατανόητες αυτές υπαρξιακές μου ανάγκες.

Κατερίνα Κοκκινάκη

The reason why I still want to tell some stories is that he is the same as he used to be and he doesn’t seem to change, only to take other forms. It is essentially a narrative that has been interspersed with a variety of personal experiences and lived situations, which may eventually express some other fellow travellers.

Sometimes it is about family life with the sailor father, sometimes it is about the loneliness of the mother who seems to wait as Penelope and suffer as the Virgin Mary, sometimes it is about childhood memories that are revived and mixed up with the culture of the time and the surrounding atmosphere, now speaking with an outwardness about issues. But there is always a great contrast, that of life and impending death. It is an appealing and mystical situation with allegorical and allusive elements, which I like to draw inspiration from audiovisual art and especially from cinema.

Some cinematic notes that continue to define my work are first of all Lars von Trier’s Melancholia about his own women, about marriage, confusion, the certain and the uncertain. “Melancholia” i.e. the planet “pretext” that is menacingly approaching the Earth, comes closer and closer to the confirmed fear of destruction, the crisis of depression will do battle with the sinking into romanticism for redemption in eternity, under the sounds of Wagner in Tristan&Isolde.

Luca Guadagnino’s Io sono l’amore is a magical journey through the universe of the senses. Focusing on a ten-minute moment of the film when the screen is flooded by the landscape, it symbolically depicts a couple as two hungry insects falling in love in nature and with it as one body, against formality and sedentariness, approaching the absolute joy of life as it is hidden in the absolute harmony of the natural landscape of the world, giving answers to the meaning of existence.

Apichatpong Weerasethakul’s Memoria negotiates a secret sound that resonates in the heroine’s saves to eventually become a resonant resonance of a silent cry sent out by the universe. It is a mixture of dream and reality, science fiction and harsh realism, poetry and political activism, hinting at a tectonic shift coming from the center of the Earth to judge the future of humanity and the refuge of human beings that is none other than to create a collective memory, a unique pathway to the quest of collective consciousness. Here we do not have a cinematic story but a sensory experience that works almost soothingly, therapeutically on the viewer and back again in a continuous dialogue that as time goes by expands in volume and seems to fill every dead zone of the human condition.

In all three works we are dealing with existential questions, with cosmic-universal hyper-connections that extend from the human being, the family web, gender issues to nature and back again. Within this cluster of ideas and experiences has floated an emotional shelter that helps me communicate these incomprehensible existential needs.

Katerina Kokkinaki