ABOUT

katerina kokkinaki #0038

Τα κορίτσια μου… έχουν φτιαχτεί από τη δουλειά φωτογράφων και οίκων μόδας, editorial περιοδικών, μιας ιδέας για τη σύγχρονη γυναίκα, από τον φεμινισμό και τον αντιφεμινισμό ταυτόχρονα, από τον δικό μου γυναικείο υπαρξισμό.

Μεταξύ Σιμόν Ντε Μποβουάρ και Πασκάλ Μπρύκνερ, δεν αποφάσισα ποτέ σε ποια πλευρά ανήκω.  Λίγο αργότερα, ο Λάνθιμος με τον Κυνόδωντα, με έκανε να νιώσω πολύ άνετα, με τα ανθρωπόμορφα πλάσματα  που επιδεικνύουν τα σώματά τους, τα αποστραγγισμένα από ερωτισμό, άκαμπτοi κλώνοi τοποθετημένοi ανάμεσα στην ανεξήγητη  λειτουργικότητα τους.

Όμως υπήρξα ονειροπόλα ρομαντική, και στο τέλος σκεφτόμουν τις  Παναγίες του Ραφαήλ, το βλέμμα τους, τη κίνηση των χεριών , τα σφουμάτα τελειώματά τους…

Και τώρα σε αυτά τα «καρέ» πραγματικότητας  διαδραματίζεται ένα στόρι με ακατάπαυστα αφηγηματικά κενά. Μια συνεχής ροή που αέναα επιστρέφει στην έναρξη, μια γλυκιά μελαγχολική ρήξη με το παρελθόν.

Ζώα, λουλούδια, απαραίτητα αξεσουάρ, το παγοπέδιλο, το μήλο.. βλέμματα που σε παρατηρούν ψυχρά. Ένα βυζαντινό  χέρι αγγίζει τρυφερά κάποιο σύμβολο αδιευκρίνιστων προθέσεων πάντα στο μη πραγματικό χώρο, που δεν έχει διάθεση να δηλώσει κάποια γεωγραφική ταυτότητα . Τόπος άχρονος και χωρίς πατρίδα.

Ας μιλήσουμε για τη “Melancholia” το έργο του Lars Von Trier , για τις δικές του γυναίκες, για το γάμο, τη σύγχυση, τη λογική, το αβέβαιο, και το βέβαιο.

Το  πρόσχημα, ένας πλανήτης, η Μελαγχολία που πλησιάζει απειλητικά τη Γη. Ώρα με την ώρα έρχεται όλο και πιο κοντά  στον επιβεβαιωμένο φόβο της καταστροφής. Η κρίση κατάθλιψης θα δώσει μάχη με το βούλιαγμα στο ρομαντισμό για τη λύτρωση στην αιωνιότητα,  κάτω από τους ήχους του Wagner στο Tristan&Isolde.

Ο ρομαντισμός…και το «υψηλό» ως σημείο συνάντησης της φύσης , ενώπιον της οποίας ο άνθρωπος αναγνωρίζει τη προσωρινότητά του…

Κατερίνα Κοκκινάκη

My girls….are made from the work of photographers in fashion shows and editorials, from fashion houses and magazines, from the “notion” about the contemporary woman, from both feminism and anti-feminism and finally from my own existentialism.

Between Simone de Beauvoir and Pascal Bruckner, I never decided where I should stand. A little later, Lanthimos with Dogtooth, made me feel very comfortable, with the anthropomorphic creatures who display their bodies, empty of erotism, inflexible clones placed with comfort in their inexplicable functionality.

But I have been a romantic daydreamer, and that’s why I was still thinking of Raphael’s Holy Maries. Their looking, the movement of their hands, the smooth finishes…

And now in these frames of reality, there occurs a story with endless narrative gaps. A rolling flow  that comes back to the beginning, a sweet melancholic rupture with the unknown past.

Animals, flowers, basic accessory, the ice skate, the apple…eyes looking at you so cold.  A byzantine hand is touching with tenderness a symbol of unclarified intentions, in a no real space, without a geographical identity.
Place without time and home.

Let’s talk about “Melancholia”, the movie of Lars Von Trier, about his wives, about marriage, confusion, logic, about certain and no certain.
The pretext, a planet called Melancholia, is approaching threatening Earth.
Hour after hour it is getting closer to the confirmed fear of destruction.
The crisis of depression will fight with the dive into romantism and the
redemption to eternity, under the sounds of  Wagner in Tristan&Isolde.

Romantism…and  “the highest” as the point where man meets nature, in the face of which, a person recognizes his temporary status..

Katerina Kokkinaki